Tenging og aftenging
Manneskjan þráir tengingu. Við leitum hennar í
samböndum. Í samfélagi. Í tilgangi. Í starfi. Í fjölskyldu.
Í trú.
En dýpsta tengingin er ekki við aðra. Hún er við
okkur sjálf.
Þegar við missum tengslin við eigin veru byrjar
aftengingin. Við verðum huglægt til staðar en innra
með okkur erum við annars staðar. Í fortíðinni. Í
framtíðinni. Í áhyggjum. Í samanburði. Í ótta.
Þar byrjar fjarveran.

8 0

Skrefin eru sjö, en afleiðingarnar af þessum skrefum eru magnaðar. Vissulega gengur þetta út á umgjörð, og eins og við vitum: Allt sem við veitum athygli vex og dafnar. Athyglin er auðlindin. Afleiðingarnar af því að veita athygli stöðugt í umgjörð á hverjum degi og efla vitund eru gríðarlega mikilvægar.

Heildarafleiðingin af þessum sjö skrefum er það sem við köllum varanlega velsæld. Stundum köllum við þetta ljóma eða að vera glóandi og bjartur — af því að maður er tendraður og upprifinn af sinni eigin tilvist og lífinu eins og það birtist augnablik fyrir augnablik.

Afleiðingin af þessari vegferð verður örlæti. Þegar maður getur verið þakklátur, hefur opnað hjartað og er ekki lengur hræddur við að þiggja, ekki lengur hræddur við að lifa eða hræddur við sjálfan sig — þegar maður beitir sig ekki lengur höfnun, afneitun eða skömm — þá er maður frjáls. Þegar maður er frjáls og þakklátur verður maður gjöfull. Að geta gefið af sér í öllum aðstæðum, verið einlægur, heiðarlegur og virkur hlustandi, og skilja að nærvera manns hefur jákvæð áhrif á umhverfið.

Maður gerir þetta í frelsi, ekki eins og í viðskiptum með væntingum, heldur af því að manni líður einfaldlega best þegar maður er glaður, ljómandi og gjöfull. Að búa í örlæti þýðir að vita að það er alltaf nóg. Skortur er ekki til í raun; skortur er hugtak og einhæft viðhorf sem maður býr til sjálfur í hugskotum sínum.

Þegar maður vaknar til vitundar og tekur fulla ábyrgð á eigin birtingu og lífsrekstri — hvort maður reki gott líf eða lélegt — kemst maður á allt annan vettvang. Þegar maður lofar sér til fulls og treystir sér líður manni allt öðruvísi. Enginn er hræddur í lífinu nema hann óttist sjálfan sig. Við berum ábyrgð á því að skapa og viðhalda okkar veruleika.

Í framgöngunni (skref 5) reynir á hvort viðhorfin hafi breyst og hvernig okkur líður með okkur sjálf. Í skrefi 6 þjálfum við okkur í fullum kærleika og vitund, vitandi að mistök eru ekki til heldur er alltaf hægt að stilla framgönguna. Í þakklætinu (skref 7) uppsker maður eins og maður sáir og nýtur ávaxtanna af breyttu viðhorfi í eigin garð.

Á þessum tímapunkti myndast glóandi orka og ljómi. Örlæti birtist í fólki sem ber engar áhengjur eða afstöður, heldur hreinan kærleika. Við erum ekki bara að reyna að elska; við erum ást. Okkur vantar ekkert vegna þess að við erum fundin. Í stað þess að eyða lífinu í að leita að sjálfum sér eða ást, lifum við í fullri vitund. Við getum gleymt okkur um stund en við yfirgefum okkur aldrei.

https://rys.is/product/lifsfaerni-radgjafarettindi/

0 0

Í dag ætlum við að fjalla um innsæi, en munum að allt sem þú veitir athygli vex og dafnar. Innsæið er sérstakt að því leyti að þegar við búum í innsæi erum við að sjá við okkur, sjá til okkar, sjá um okkur og gæta okkar.

Í innsæinu er vegferðin á vegum hjartans. Við erum í heimild og heilindum. Við gætum orða okkar, hugsana, mataræðis og framkomu. Kúnstin við innsæið er að skilja að þegar maður er á vegum hjartans vinnur maður í tæru innsæi.

Þegar hjartað ræður för birtast leiftur frá hjartanu sem hugurinn vinnur úr. Í vitund og veru er nálægðin við sannleika og heilindi svo mikil að innsæið verður að afli og vitni sem fylgist með við allar aðstæður.

Eftir að hafa farið í gegnum fyrstu fimm skrefin — athygli, valfærni, tilgang, heitbindingu og framgöngu — höfum við byggt trausta umgjörð. Þessi umgjörð eru ekki þrengingar, heldur rammi sem við vinnum í til að ná árangri, vera ljós, fara vel með orkuna og velja viðbrögð.

Vitnið innra með okkur er hreinn kærleikur; þar er enginn dómari, böðull eða lögregla. Þegar við tökum eftir því að við höfum farið af leið eða hrasað, er kúnstin að sjá við sér og hjálpa sér á fætur í stað þess að dæma sig eða sparka í sig liggjandi. Vitnið vill að við njótum tilverunnar í þessum líkama, vitandi að við erum skaparar sem móta tilveruna um leið og hún mótar okkur.

Í skrefi fimm (framgöngunni) opinberum við þá heimild sem við höfum öðlast. Ef við upplifum enn viðnám eða tregðu þurfum við að skoða hvaða sögu við erum enn að segja okkur. Viðnámið er ekki óvinur heldur upplýsingar um hegðun, háttalag og heimild — hvað við erum tilbúin að leyfa okkur.

Að sjá við sér þýðir að leyfa ekki hugsunum að vaða áfram eða leiða mann í átt sem hjartað hefur enga löngun til. Ef maður fer af leið vegna hraða eða hvatvísi fagnar innsæið endurkomunni eins og í dæmisögunni um glataða soninn eða í hugleiðslu: um leið og maður áttar sig á að hugurinn reikaði er maður kominn aftur, og maður fagnar nærverunni í stað þess að ergja sig á fjarverunni.

Allar okkar birtingar eiga rétt á sér. Líðan og dagar eru misjafnir eins og veðrið — stundum er sól, stundum skýjað eða dumbungur. Þegar við mætum öllum tilfinningum án viðnáms og tökum á móti okkur umbúðalaust, líður sú líðan fljótt hjá.

Gleði og hamingja verða þá viðvarandi grunnástand. Þegar við búum í innsæi vitum við alltaf hvað er satt og rétt. Innsæið leiðir okkur alltaf á rétta braut, sér við okkur og vakir yfir okkur eins og foreldri sem vill okkur aðeins það besta. Vilji er verknaður. Þetta er allt þjálfun. Með því að búa til umgjörð og rækta stöðugleika og aga í kærleika verður ferðalagið markvissara og ánægjulegra. Þannig viðhöldum við heimildinni og ef sektarkennd skýtur upp kollinum notum við innsæið til að fyrirgefa okkur umbúðalaust og sleppa takinu.

Hjartans þakkir. Vilji er verknaður.

https://rys.is/product/lifsfaerni-radgjafarettindi/

0 0

Í framgöngunni erum við komin á þann stað að við förum að setja okkur markmið — markmið sem eru byggð á tilgangi, markmið sem eru byggð á trausti, vitandi það að okkur getur ekki mistekist af því að mistök eru ekki til.

En hins vegar að við förum ekki umfram heimild og ef það kemur tregða eða viðnám í framgöngunni þá skiljum við líka að við þurfum að endurskoða viðhorfin okkar og hvað okkur finnst og hvernig við höfum verið að hegða okkur. Hegðunin er það sem við getum breytt. Við breytum því ekki hver við erum; við erum þessi sál, þessi birting, þetta hold, þessi vera. En hegðun — það er það sem við breytum.

Í framgöngunni þá erum við bókstaflega að opinbera bæði heimildina og heimildarleysið. Það er að segja, ef það kemur upp viðnám þá er það gjöf. Ef við skoðum orðið viðnám þá þýðir orðið viðnám að vera við nám. Kúnstin er að vera ekki í viðnámi gagnvart viðnáminu, heldur þegar það kemur tregða, þegar það kemur einhvers konar mótlæti, þegar það kemur áskorun, að skilja hvað það er að kenna okkur og hvaða breytingar við þurfum að gera á eigin viðhorfum til þess að öðlast heimild hjá okkur sjálfum til þess að stíga enn frekar fram.

Svolítið merkilegt með þessa framkomu, með þessa framgöngu, en við förum að gæta að því sjálf og fylgjast með okkur. Hvernig göngum við um? Erum við bein í baki? Erum við hnarreist? Erum við í flæði? Erum við í virkum kvið? Erum við að skilja fótaburðinn? Erum við að fylgjast með því hvernig við berum okkur yfir höfuð? Fylgjumst við með máli okkar? Gerum við okkur grein fyrir því að bæði setningamyndun og orðaval eru að opinbera viðhorf okkar til okkar sjálfra? Gerum okkur grein fyrir því að við getum ekki talað illa um aðra en við getum notað nöfn annarra manna til að opinbera eigin vanmátt. Skiljum við það að allt sem við gerum opinberar okkar viðhorf til okkar? Skiljum við að okkur líður eins og okkur líður af því að við erum að valda því sjálf?

Vilji er verknaður. Valdið og viljinn felst í framkvæmdinni, í gjörðunum, og eins og við vitum öll þá gerist ekkert ef við gerum ekkert. Notum framgönguna til þess að skilja — ekki til að hafna okkur eða grípa okkur, heldur til þess að skilja hver tregðan er eða viðnámið ef það birtist, og hvað við þurfum að gera til þess að leyfa okkur meiri mýkt, meira flæði og þar af leiðandi meira eins og við segjum á ensku "grace" (náð/glæsileika), að vera mjúkur og fallegur í bæði orðavali, framkvæmd og háttalagi.

Vilji er svo sannarlega verknaður og eitt öflugasta máltæki sem ég kann, og ég minni mig á sjálfur, er að vilji er ekki von eða væl eða löngun eða þrá eða ætlun. Ef ég er ekki að framkvæma það sem ég segist vilja, þá er ég ekki tilbúinn til að valda því.
Takk fyrir.

Skoðaðu Lífsráðgjafanámið hér:
https://rys.is/product/lifsfaerni-radgjafarettindi/

0 0

Allt sem þú veitir athygli vex og dafnar. Nú ætlum við að fjalla um skref tvö sem er valfærni. Til skamms tíma notuðum við orðið ábyrgð, en íslenska orðið ábyrgð er þungt í vöfum og hljómar eins og maður eigi að taka á sig birgðar — að eitthvað sé manni að kenna eða þakka.

Enska orðið responsibility er miklu meðfærilegra: „the ability to respond“ eða getan til að velja viðbragð. Orðið sem við notum í dag yfir ábyrgð er valfærni, og þá tölum við einnig um valdhafa (empowerment).

Skref númer tvö er í sjálfu sér stóra skrefið. Það að vakna til vitundar er gríðarlega mikilvægt, en það er ekki fyrr en við skiljum að við erum sál en ekki hugsanir að við getum byrjað að taka ábyrgð og þjálfa okkur í að velja viðbragð í stað þess að bregðast ósjálfrátt við. Kjarni málsins er sá að þegar maður er ekki tilbúinn til að fyrirgefa sjálfum sér fyrir það sem maður telur sig hafa gert rangt í fortíðinni (sem er ekki til), getur maður ekki afsalað sér sektarkennd eða þeirri hugmynd að maður hefði átt að gera eitthvað öðruvísi. Þegar maður er þjakaður af eftirsjá og iðrun er maður fórnarlamb í eigin tilvist og getur aldrei orðið frjáls í vitund.

Þegar við sannarlega fyrirgefum okkur og viljum okkur eins og við erum, stígum við af krossinum og neitum að vera fórnarlömb eða píslarvottar í eigin tilvist. Við komum inn í fullt vald og verðum valdhafar. Við tökum við stjórninni á okkar eigin tilvist — við erum sögumaðurinn, leikstjórinn, handritshöfundurinn, leikarinn og áhorfandinn.

Spurningin er: Hver ræður för í hugskotinu — er það hjartað eða stýrimaðurinn? Þegar ég hef tekið við mínu valdi er ég orðinn skipstjóri, einlægur og hjartlægur. Hjartað gengur út á einlægni á meðan höfuðið býr til tvídrægni, dóma, gagnrýni, samanburð og réttlætingar á vanmætti.

Í vitund ráðum við því hvaða mál við flytjum: hvort við þrætum fyrir vanmátt okkar eða mætt okkar. Orðið „val“ er eitt öflugasta orð íslenskunnar: val, vald, viljandi, valdandi og að velja.

Þegar við erum tilbúin að verða fullkomlega valfær á okkar birtingu, athygli og líf, komumst við á allt annan stað. Þetta augnablik hér og nú er samansafn þeirra ákvarðana sem við höfum tekið, viljandi eða óviljandi. Þegar við mætum til fulls sem valfærir valdhafar, veljum við augnablik fyrir augnablik á okkar eigin forsendum. Við hættum að hræða okkur með ímynduðum ógnum og beinum athyglinni markvisst í þann farveg sem skilgreindur tilgangur býður upp á.

Mistök eru ekki til — það sem við gerðum á hverjum tíma var það eina sem okkur stóð til boða miðað við okkar forsendur og hegðunarmynstur. Við erum alltaf sjálf að uppfæra söguna okkar. Þegar við tökum fulla ábyrgð verðum við fullorðin, heil og tilbúin að bera heilan ávöxt.

Enginn getur breytt þínu viðhorfi til þín nema þú sjálf(ur). Þegar viðhorfið breytist, breytist öll líðan, upplifun og stjórn. Þegar þú sleppir eftirsjá, iðrun og fórnarlambsstöðu, endurheimtirðu orkuna sem fór í vanmátt og getur beint henni í mátt. Að stíga af krossinum og frelsast undan oki hugans er stærsta augnablikið: að skilja að við berum fulla ábyrgð á því hvernig við sjáum hluti, hvað við segjum og hvað við viljum.

Þegar við erum orðin valfær og viljandi skaparar í eigin lífi, liggur beint við að skilgreina tilganginn (skref 3).

Munið: Allt sem þú veitir athygli vex og dafnar — og vilji er verknaður.
https://rys.is/product/lifsfaerni-radgjafarettindi/

0 0

Tilgangur er kjölfesta hamingjunnar.
Allt sem þú veitir athygli vex og dafnar. Þriðja skrefið á vegferð varanlegrar velsældar er tilgangur. Tilgangurinn er kjölfesta hamingjunnar, forsenda innblásturs og ástríðu, sem og stefni á vegferð lífsins.

Þegar við erum orðin valfær, vöknum til vitundar og verðum skipstjórar í eigin lífi, liggur ljóst fyrir að við getum ýmislegt ef við leyfum okkur það. Tilgangur er gríðarlega mikilvægur að skilgreina.

Ásetningur snýst um að vita hvað við viljum og af hverju, en orðið ásetningur á íslensku getur líka táknað að söðla hest án þess að ríða út. Þegar tilgangurinn er skýr verður ferðalagið ljóst.

Lífið spyr okkur hvort við tökum þátt viljandi eða hrösum áfram óviljandi — hvort við séum slys eða skaparar. Tilgangurinn er í grunninn einfaldur: að láta ljós sitt skína, finna sína fjöl og skilgreina hlutverk sitt þannig að maður hafi gleði af því sem maður leggur fram. Tilgangurinn er ávöxturinn, færnin og framlagið sem við leggjum á vogarskálar tilverunnar.

Við gegnum tilgangi í mörgum hlutverkum — sem foreldri, maki, starfskraftur og persónulega. Persónulegur tilgangur felst í að vera fordæmi í eigin tilvist, fyrst og fremst fyrir sjálfan sig. Tilgangurinn er alltaf áhengjulaus. Ef við sinnum hlutverki eingöngu til að öðlast viðurkenningu annarra eða til að líða nógu vel með okkur sjálf, erum við komin í markmiðadrifna frammistöðu frekar en sannan tilgang.

Tilgangurinn er ástæðan á bak við árangurinn: af hverju við gerum það sem við gerum. Hlutverkin sem við gegnum opinbera tilganginn. Hegðun okkar sýnir viðhorf okkar til okkar sjálfra — hvort við göngum til okkar eða frá okkur.

Þegar við skilgreinum tilganginn og lýsum honum yfir, fæst kjölfesta og stefna sem hægt er að máta allar gjörðir við. Tilgangur byggir á gildum og dygðum. Tilgangurinn öðlast raunverulegt gildi þegar við tökum fulla ábyrgð á okkar birtingu og gjörðum. Við vöknum til vitundar, skiljum að athygli er ljós og orka, verðum valfærir valdhafar í eigin lífi og stýrum orkunni í farveg tilgangs.

Hvert er þitt hlutverk og hvaða ávexti berð þú? Munum að vilji er verknaður.

Skoðaðu Heilsu- og lífsráðgjafanámið hér: https://rys.is/product/lifsfaerni-radgjafarettindi/

0 0

Allt sem þú veitir athygli vex og dafnar. Á næstunni ætlum við að fjalla um sjö skref varanlegrar velsældar: athygli, valfærni, tilgang, heitbindingu, framgöngu, innsæi, þakklæti og hvernig við verðum örlátar verur í framhaldi af þeirri vegferð.

Ef við byrjum á athyglinni, þá er hún auðlindin okkar — orkan sem við höfum til ráðstöfunar í þessari tilvist. Athygli er ekki að einblína, fókusera eða það sem kallað er attention á ensku. Athygli er ást, athygli er kærleikur og orka, og hún er alltaf áhengjulaus. Hún er sálin, vitundin og veran sem í okkur býr. Þetta ljós og þessi kærleikur er orkan sem skapar alla okkar tilvist.

Í skammtafræðum er talað um að þegar við sköpum tilveruna með viðhorfum okkar og því sem við gefum merkingu, þá speglar tilveran okkur til baka — við og tilveran erum ein og sama orkan. Til að hafa viljandi aðgang að þessari athygli þurfum við að vakna til vitundar. Vitund er einfaldlega vera. Vitund er hvorki meðvitund, sjálfsmeðvitund né svokölluð „núvitund“, því það er alltaf núna.

Þegar maður verður sjálfsmeðvitaður festist maður í þráhyggju og heldur að maður sé hugsanir sínar. Vitund þýðir að vera í augnablikinu, mæta til fulls og birta auðlindina athygli.

Athyglin er eins og sólin: hún nærir bæði fallegustu blómin og illgresið. Hugsunin er verkfæri. Þegar við hugsum stöðugt um það sem við viljum ekki, erum við að valda því. Þegar við hugsum um það sem við viljum, völdum við því.

Sá sem er vaknaður til vitundar þarf ekki að gefa hverri hugsun vægi, heldur getur leyft henni að líða hjá eins og skýi á himni. Ekkert hefur gildi nema það sem við veitum því. Við erum fyrst og fremst sál og ljós, ekki bara hold. Það er engin fortíð og engin framtíð til í raun — allt sem við hugsum gerist hér og nú.

Mörg okkar eru þjálfuð í fjarveru og föst í vanahegðun sem lætur okkur flýja augnablikið. Tækifærið liggur í að taka fulla ábyrgð á nærveru sinni með því að fylgjast með hegðun og öndun. Að fylgjast með andardrættinum — innöndun, útöndun og að halda andanum — magnar tilvistina með súrefni um leið og athyglin er þjálfuð. Önnur afar áhrifarík hugleiðsla er að tyggja matinn sinn í fullri nærveru og kærleika, vitandi að næringin hefur áhrif á holdið og orkuna. Þá er það einnig góð æfing að „fara í sturtu með sér“ — að vera fyllilega til staðar, vökva sig, næra og hreinsa hugann án truflana.

Þegar við erum meira með okkur sjálfum vex tilvist okkar og eflist. Að vera er að finna. Þegar þú finnur sjálfan þig þarftu ekki lengur að leita, því þú ert ekki týndur. Þú finnur vitundina, veruna og andardráttinn. Hér er ekki rætt um sjálfselsku heldur sjálfsást: að kveikja ljósið innra með sér til að geta deilt því. Taktu eftir hegðun þinni án dóma, refsingar eða mótspyrnu — þannig ertu í hreinni vitund og athygli. Í næsta skrefi verður fjallað um valfærni (ábyrgð).

Að lokum er rétt að minna á að vilji er verknaður. Vilji þýðir vald kyrrðarinnar, orkunnar og kærleikans. Vilji er ekki væl, von eða óskhyggja, heldur aðgerð og framkvæmd í þágu þess sem við viljum.

5 0

Allt sem þú veitir athygli vex og dafnar. Heitbindingin vefst stundum fyrir fólki, en hún þýðir einfaldlega að lofa sér til fulls. Í stað þess að nota orðið „skuldbinding“ er betra að tala um heitbindingu, því hún er sjálf forsenda heimildar.

Heimild — hvað við teljum okkur eiga skilið að eigin mati — er þungamiðjan í því hvað við leyfum okkur í lífinu. Lykilatriði er að það fer enginn umfram heimild, það er að segja þá heimild sem við veitum okkur sjálf, viljandi eða óviljandi. Tilvist okkar byggist á viðhorfinu sem við höfum gagnvart okkur sjálfum, hvernig við sjáum okkur og hvað okkur finnst um okkur. Ef við breytum því ekki, breytist ekkert.

Hugarfarslegur agi og orkutap
Agi snýst um að standa við orð sín og vera leiðandi í eigin lífi. Það eru tveir meginþættir sem kosta okkur mesta orku:
1. Vonbrigði: Þegar væntingar hrynja vegna þess að við teljum okkur trú um eitthvað sem verður ekki að veruleika. Orkan í vonbrigðum er þó fljót að endurheimtast vegna þess að áfallið er svo skýrt.
2. Frestun: Frestunin er lúmskari, eins og sár sem vætlar hægt úr þar til við verðum orkulítil. Frestun er óheiðarleiki gagnvart sjálfum sér eða öðrum.

Trúverðugleiki og heiðarleiki gera það að verkum að við förum að treysta okkur sjálfum. Það er enginn annar sem veldur því hvernig okkur líður eða dregur úr okkur; við erum sjálf að hræða okkur eða upplifa minnimáttarkennd. Eina leiðin til að verða sterk og orkumikil er að vera sannsögul og standa við orð okkar.

Refskrefin og kjarni heitbindingar
Heitbindingin er loforðið um að vera til fulls og standa með sér hvað sem á dynur. Þegar farið er í gegnum skrefin:

Vitund: Skilja að við erum ekki hugsanir okkar, heldur sál, ljós og orka.

Valfærni: Verða valdhafar og viljandi skaparar í eigin tilvist.

Tilgangur: Skilja hvert við erum að fara og velja að njóta vegferðarinnar í gleði.

Heitbinding: Lofa sér til fulls svo maður yfirgefi sig ekki eða hafni sér, þótt maður geti stundum gleymt sér.

Útvarp og speglun
Framganga (skref 5) opinberar þær breytingar sem við höfum gert. Þegar viðhorf okkar til okkar sjálfra breytist, breytist viðhorf okkar til tilverunnar. Við sjáum aðeins speglun á okkar eigin birtingu í heiminum. Við löðum ekki að okkur það sem við viljum, heldur það sem við erum. Einu breytingarnar sem hægt er að gera á tilverunni eru þær sem við gerum hjá okkur sjálfum.

Að lofa sér til fulls er eins og að ganga í hjónaband við sjálfan sig — yfirlýsing um að vera sér innan handar hvað sem yfir dynur. Þegar maður skilur að það er ekkert að óttast nema eigin hugrenningar, breytist öll tilvistin.

Heitbindingin er límið sem heldur öllu saman. Fyrstu fjögur skrefin eru undanfari framgöngunnar, sem er opinberun á nýju viðhorfi og gjörbreyttu handriti.

Munum að vilji er verknaður — ef við gerum ekkert, þá gerist ekkert.
Hjartans þakkir í dag.

Kynntu þér Lífsfærninámið hér: https://rys.is/product/lifsfaerni-radgjafarettindi/

0 0

Ástríða eða kulnun?
Ertu draugur eða draumur?
Ertu eftirsjá og iðrun?
Eða ertu ástríða og andagift? Hvað vilt þú? Vilt þú þig? Hver ert þú?
Hver viltu vera? Hvert viltu fara? Hvað viltu gera?
Hverjir eru draumar þínir? Líka þessir stóru sem skortdýrið vill ekki leyfa þér að setja niður á blað?

Streita er hlaðin krafa um að tilvistin á þessu augnabliki sé öðruvísi. Samt höfum við varið ómældum tíma og orku í að koma okkur hingað, núna. Streita er afneitun á þeim veruleika sem við höfum sjálf raungert; hún er vanþakklæti. Kulnun er afleiðing af þessari kröfu yfir lengri tíma, endurtekin vonbrigði, vanþakklæti sem hefur rýrt alla orku og tæmt alla sjóði.
Að sjálfsögðu fylgja lífinu ótal áskoranir sem þú getur valið að upplifa sem áreiti eða tækifæri á hverjum einasta degi, en það er ekki náttúrulögmál að þau breytist í streitu, kvíða eða kulnun.
Ég vil ekki að gera lítið úr kulnun og þeirri umræðu sem nú fer fram um hana. Kulnun er raunverulegt ástand, það efast ég ekki um. En fyrir mér er kulnun ekkert annað en uppsöfnuð vonbrigði; þegar þú ert búinn að svíkja og pretta sjálfan þig og lifa í stöðugri blekkingu og væntingum um „að þegar þú gerir þetta og hitt“ sértu kominn á leiðarenda. Kulnun er gjaldþrot líkamans; þegar við höfum lifað um efni fram nógu lengi til að skapa orku og lífsþrot, andlegt, huglægt, tilfinningalegt og líkamlegt gjaldþrot.

Ásetningur næringar – Hvað þýðir það?
Hver er þinn ásetningur næringar?
Til hvers borðarðu? Til að byggja þig upp eða rífa þig niður? Til að kæfa eldinn í hjartanu eða örva hann?
Það þýðir að næra ásetning sinn og tilgang; að næra sig í vitund, viljandi, út frá meðvituðum forsendum. Það felur í sér að þú veltir því fyrir þér hver tilgangur þinn er með því að næra þig. Hefurðu yfirlýstan tilgang sem er ákveðinn í vitund? Læturðu steypuna renna út í loftið eða hefurðu slegið upp steypumóti eftir eigin höfði áður en þú hefst handa? Skilurðu að öll næringin sem þú innbyrðir verður að þér? Ertu að næra vansæld eða velsæld? Fjarveru eða veru?
Er næringarmynstrið þitt smámál eða stórmál?
Við innbyrðum næringu að meðaltali 5–6 sinnum á dag, 35–45 sinnum á viku, 150–180 sinnum á mánuði og 1770–2124 sinnum á ári. Þetta er besta og öflugasta tækifæri til umbreytinga sem um getur. Athöfnin að næra sig – að færa sig nær sér – er stærsta tækifærið sem við höfum til að stíga inn í núið. Hvað þurfum við að leggja á okkur mikla vinnu og margar búðarferðir til að moka í gin skortdýrsins – svo ekki sé talað um að þrífa upp eftir það?

Að efast er að veikja og aftengja, afhlaða.
Að treysta er að tengja og styrkja, hlaða.
Það getur enginn nærst eða hvílst til fulls nema með því að vera þakklátur, vilja sig og fyrirgefa sér.
Þakklæti er forsenda þess að geta þegið. Og forsenda þess að geta þegið er að hafa sleppt tökunum, látið frá sér og skapað rými – til að þiggja.

7 skrefa hugmyndafræði GlóMotion Heilræktar.
Þar er þátttakendum kennt hvernig þeir geta valið að vakna til ábyrgðar í eigin lífi og hvernig þeir geta valið eigin ásetning og tilgang. Sýnt hollustu og trúfestu, leyft sér að þroskast vegna eigin verðleika, aukið innsæi sitt, kærleika og þakklæti.

Að efast er að veikja og aftengja, afhlaða. Að treysta er að tengja og styrkja, hlaða.
Það getur enginn nærst eða hvílst til fulls nema með því að vera þakklátur, vilja sig og fyrirgefa sér. Þakklæti er forsenda þess að geta þegið. Og forsenda þess að geta þegið er að hafa sleppt tökunum, látið frá sér og skapað rými – til að þiggja.
7 skrefa hugmyndafræði GlóMotion Heilræktar. Þar er þátttakendum kennt hvernig þeir geta valið að vakna til ábyrgðar í eigin lífi og hvernig þeir geta valið eigin ásetning og tilgang. Sýnt hollustu og trúfestu, leyft sér að þroskast vegna eigin verðleika, aukið innsæi sitt, kærleika og þakklæti.

Hvað er lífsfærni?

Lífsfærni er með öðrum orðum færni í að velja líf sitt, vera valfær svo þú getur öðlast varanlega velsæld og auðlegð.

Í Lífsfærniskólanum eru þér gefin verkfæri sem Guðni Gunnarsson hefur þróað um árabil og er ætlað að leiða þig í gegnum ferli þess að uppgötva, velja, ákveða og lýsa yfir þínum tilgangi og skilgreina áform sem þú heitir sjálfum þér að fylgja. Þessi verkfæri gera þér kleift að vakna til vitundar, verða valfær og uppfylla drauma þína með því að setja þér markmið sem byggjast á tilgangi og sýn. Þessi markmið geta af sér sérstakan, mælanlegan og framkvæmanlegan árangur eftir ákveðinn tíma. Með því að nema lífsfærni, ástundarðu heilrækt sem tengir hjarta þitt við hugann til að skrá hugsanir, orð og gjörðir sem geta af sér ástríðu, eldmóð og þau tilfinningalegu áhrif sem þarf til að fylla líf þitt allsnægtum og velsæld.

Smelltu þér á Lífsfærniskólann
https://rys.is/product/lifsfaerniskolinn-valfaerni-velsaeld-audlegd/

1 0